Jean Boreux, de papa

Laten we deze a-typische ontwikkeling even uit de doeken doen voor diegenen die niet vertrouwd zijn met de geschiedenis van deze allesbehalve gewone familie.

Elvire Boreux, de mama

Toen er werd beslist de autoweg E411 (België-Luxemburg) doorheen de provincie Belgisch Luxemburg te laten lopen, beroofde diens tracé tientallen landbouwers van hun akkers. Boven op de vermaarde helling van Tellin zagen ze zich gedoemd om hun boerderijen op te geven omdat een te groot deel van hun weiden moest worden opgeofferd. Er moest dus een andere boerderij gezocht worden in de Ardennen. Dat is dan ook wat de ouders Boreux deden. Ze keken de advertenties na in de streek van Bouillon en vonden een oude boerderij in Rochehaut, een klein gehucht bovenop de heuvels van de Semois.
 
Ze zetten hun koffers en hun landbouwmateriaal neer en zonder zelfs te tijd te nemen om wat uit te rusten, zetten ze de landbouwactiviteit verder die ze steeds hadden uitgeoefend...

Op een boogscheut van het mooie Bouillon, trok de dichtbij gelegen Semois in de diepte van haar vallei toeristen aan die op zoek waren naar een gave natuur en naar authenticiteit. Het uitzichtspunt op de meander waarmee deze vreedzame rivier Frahan leek in te sluiten, bevond zich op slechts een steenworp van de boerderij van de Boreux. De toeristen kwamen steeds terug naar de goede adresjes en werden dan ook trouwe klanten van deze landbouwersfamilie waar de moeder de gewoonte had om tegen wat contant geld de producten van de boerderij aan te bieden: ijs, melk, boter, brood en taart. Later werd het de gewoonte om op de boerderij aan tafel te gaan, om er karnemelk te drinken, grote speltboterhammen of omelet met ham te eten, welke, net zoals bij hen thuis, in alle eenvoud waren klaargemaakt...

Op een avond vroeg een aantal toeristen of ze op de boerderij konden blijven logeren. Dat was niet helemaal voorzien, maar de ouders Boreux maakten plaats voor hen, zonder te vermoeden wat dat teweeg zou brengen! Jean voorvoelde reeds de moeilijke toekomst van de landbouwsector, evenals de veel meer veelbelovende toekomst van het buurttoerisme. Hij bouwde een extra kamer en vervolgens nog verschillende andere... Tijdens hun verblijf op de boerderij, aten hun gasten steeds met hen mee aan de grote familietafel.

De kinderen groeiden op in dit speciale universum waar ze verplicht waren om de handen uit de mouwen te steken, de een op de boerderij, de andere in de keuken... Zo bleek Marc voorbestemd te zijn om de voor die zijn vader had getrokken, verder te trekken. Françoise en Michel versterkten de opleiding die ze in de hotelschool kregen met de ervaring die ze thuis opdeden. Luc, de derde zoon en het vierde kind van Elvire en Jean koos een andere weg... Hij zou van de elektriciteit zijn broodwinning maken, maar stelde zijn knowhow al gauw ten dienste van de familie.
 
De kinderen trouwden, waren gelukkig en... kregen vele kinderen! Maar er was nog meer... We laten de details en de talloze anekdotes achterwege en onthouden alleen dat Michel huwde met Patricia, een meisje uit het dorp. Zij besloot om mee te werken in het hotel en het gastronomisch restaurant... Ze stelde haar ervaring uit het Luxemburgse bankwezen en haar taalkundige vaardigheden ten dienste van de Auberge.

Marc trouwde met Christine en nam de zware verantwoordelijkheid op zich om de familiale veefokkerij verder te zetten, terwijl mevrouw halftijds in de keuken van het restaurant werkte en halftijds in de Ardense winkel, vooraleer ze zich zou wagen aan de bouw van een vakantiehuisje. ... Françoise ontmoette Christophe, een in de streek vermaarde brouwer en erop gebrand dat te blijven. Samen lieten ze één, en vervolgens twee chalets bouwen in de omgeving van Rochehaut... En tijdens die periode waren Elvire en Jean druk in de weer om een gewaardeerd handje te helpen bij de hele rits kinderen van hun kinderen... Zonder dan nog hun inzet te vergeten voor de derde generatie die ook reeds een tiental kleinkinderen telde!

Vanaf hun aankomst op een kleine boerderij aan de Semois, nabij Bouillon, tot de exploitatie van een hotel-restaurant, vakantiehuisjes, chalets, winkels en zelfs seminariezalen... de familie Boreux heeft een ongelooflijke weg afgelegd! Een weg waarvoor ze in 2003 de Talentis-prijs uit handen van Prins Filip in ontvangst mochten nemen.